“KIJK NAAR JE EIGEN!”

Als kind zeiden ze al: ”Alles wat je zegt dat ben je zèllef!” en als volwassene is het niet anders.
“Waarom nou zo streng zijn met deadlines in die werkgroep? Ik ben heus wel van plan die te halen, ja, dat ik nou een paar uur te laat was daar hoef je toch niet zo moeilijk over te doen? En ja, oké het was me al eerder gezegd maar dan hoeven ze me toch nog niet de werkgroep uit te gooien!” De jonge vrouw zit lichtelijk gefrustreerd tegenover me en moppert op de volgens haar normen veel te strenge leidinggevende. Pas na enig doorvragen blijkt dat ze zelf de wil mist om er in die werkgroep en zelfs in haar huidige baan er echt iets van te maken. Ze laat het maar een beetje gebeuren en wacht net zo lang tot iemand haar een pijnlijke grens stelt. En omdat het zo lastig is om naar jezelf te kijken krijgt de omgeving dan de schuld. Nog even en ze kan ook deze baan vergeten en wordt ontslagen. Toch wil ze dolgraag doorgaan. Wat is hier aan de hand? Ligt het aan deze leidinggevende? Aan de anderen die haar eerder hebben aangesproken op haar lakse gedrag?


Waarschijnlijk wordt het tijd dat ze leert om eens goed in de spiegel te kijken. Lastig, want dan kan het zijn dat ze doorslaat en ze in een ronde zelfbeklag terecht komt. De kunst is om naar jezelf te kijken en er dan nog steeds een gat in te zien. Want heb je het lef om eens goed naar jezelf te kijken terwijl je gewend was om de schuld voortdurend bij een ander te leggen dan kan dat behoorlijk schrikken zijn. Opeens blijkt misschien dat anderen eigenlijk gelijk hebben als ze je aanspreken; inderdaad, je maakt er een potje van. Je hebt nergens zin in en dat al heel lang niet. Wat nu?
Het is makkelijk te vluchten voor de spiegel: eerst krijgt de ander de schuld, vervolgens kan je er niets aan doen want zo ben je nu eenmaal, dan ontstaat het depressieve gevoel van: ik ben nergens goed voor en kan ook niks en niemand houdt van me en pas daarná komt het. Er zijn meer mogelijkheden. Hoewel sommigen een paar fasen overslaan is het voor vele anderen nodig al deze momenten door de akkeren en pas dan ècht in die spiegel durven kijken.
Het lef om in de spiegel te kijken. Met voldoende eigenliefde om te durven toegeven dat anderen wel eens gelijk zouden kunnen hebben. Nee, dat is geen gezichtsverlies, dat is het lef om te groeien. Geef jezelf een liefdevolle schop onder de kont of vraag een ander om het te doen. Het helpt.