ANGST

Pittig, dit. Angst is niet zomaar wat. Vaak zit het diep. En kan het naar boven komen op onverwachte momenten en jezelf volledig overvallen. Houd je eigen angst maar eens onder controle, dat valt niet mee. Het grijpt je bij de strot en laat je dingen zeggen en doen die je zelf niet voor mogelijk had gehouden. Of dingen vermijden, jarenlang. Bepaalde plaatsen, mensen, keuzen, je kijkt wel uit je daarin te begeven.

Angst is dus kennelijk wel een ding wat je kan bekijken. Jij bent het niet. Het is een deel van jou, een lastig en irritant ding weliswaar maar niet je hele wezen. Er zijn ook andere kanten aan jou, je bent niet volledig angst. Hoewel, dat zou je soms niet zeggen. Als de angst de touwtjes in handen neemt ben je er verder willoos aan overgeleverd lijkt het wel. Ook al weet je soms heel goed dat dat geen goed idee is, of dat wat je nu voelt eigenlijk nergens op slaat, toch doe je het (weer) niet of juist wel. Want wat is angst eigenlijk behalve lastig? Vreemd genoeg lijken er ook positieve kanten aan te zitten. Angst kan je ook ergens tegen beschermen. Angst om opnieuw belazerd te worden kan ook tot gevolg hebben dat je deze keer beter oplet voordat je oeverloos verliefd op iemand wordt, een volkomen vreemde tenslotte.

 

We hebben dus soorten angst. Je hebt reële angst en irreële angst. Met de eerste is niks mis, die kan je waarschuwen. Al moet je opletten dat het echt reëel is. De tweede is het probleem. Bang om alleen te zijn kan voortkomen uit iets van vroeger, misschien ben je ooit als kind een keer teveel alleen geweest en bang geworden en steekt die angst later weer de kop op. Of je bent bang om niet goed genoeg gevonden te worden, het oordeel van anderen kan als kind ook te hard op je neergekomen zijn, toen je er nog geen verweer tegen had. Later kan je dat precies zo weer voelen. Als volwassene kan je bang zijn om jezelf te zijn, om jezelf te laten zien. Ben je een pleaser geworden of zelfs een slaaf om de goedkeuring van de anderen te verwerven. Allemaal bestrijding van de angst om gewoon te zijn wie je bent. Terwijl je op je mooist bent als je “gewoon” bent wie je bent, toch?? Mensen die zo zijn kan ik in mijn omgeving op één hand tellen. Meestal zijn ze ofwel kind ofwel ver boven de 60. Ze houden van zichzelf of denken daar totaal niet over na. Ze zijn gewoon. Blijkbaar begint de ellende zodra je begint te denken en te voelen. Of ben je dat stadium gepasseerd of je verstaat de kunst om dat los te laten.

Angst die je beheerst, waardoor je dingen vermijdt of angst waardoor je wegloopt, die slaat onherroepelijk op jezelf terug. Verder heeft niet altijd er iemand last van behalve jij zelf. Je voelt je schuldig of beschaamd of verwijt jezelf dat je weer het lef niet gehad hebt om eindelijk dit of dat te zeggen.

Overwinnen van je eigen bindings- of verlatingsangst is naar mijn idee behoorlijk lastig. Ga er maar aan staan, zie het maar onder ogen. Het is niet niks. Maar er is wat aan te doen!