GEDACHTEN ZIJN DINGEN

Sinds “The Secret“ is het natuurlijk geen geheim meer: Als je iets heel erg graag wilt, valt het te realiseren. Je hoeft er alleen maar krachtige positieve gedachten aan te wijden, het op te schrijven of er een schilderij of een moodboard over te maken.  En dan is het afwachten geblazen, terwijl het Universum aan de slag gaat.

En niet vergeten: maak je wens zo SMART mogelijk. Natuurlijk hebben de sceptici gelijk; het gaat vast niet altijd op. Ik word vast geen 110 door er iedere dag positieve gedachten aan te besteden, gesteld dat ik dat al zou willen.  Maar je weet het niet.

Een voorbeeld: ik hoorde voor de zoveelste keer de opmerking: “Word eens wat commerciëler! Thuis goed te gaan zitten wezen levert je niets op.” Maar hoe??? Adverteren? Die paar keer dat ik dat gedaan heb kreeg ik 0,0 reactie. Weggegooid geld. Folders in de bus gaan stoppen bij de buren? Ja, kan, ook vrijwel zinloos lijkt me. Netwerken? Doe ik al, maar je hebt er een lange adem voor nodig voordat het werkelijk iets oplevert. Ik krijg vele goede tips: beperk je aanbod! Focus! Gebruik LinkedIn en Twitter!

 

Een voorbeeld: Vandaag liep ik er tussen auto en werkadres opnieuw over te piekeren: HOE pak ik het aan? Toch maar een advertentie in een locaal blad? Een half uurtje later heb ik een gesprek en vlak voordat we van start gaan, zie ik een telefoontje binnenkomen met onbekende afzender. En wat ik eigenlijk nooit doe als ik net op het punt sta een gesprek te beginnen: ik neem op. Een onbekende die mij later wil terugbellen. Een nieuwe opdracht? denk ik nog hoopvol…? Wanneer de beller mij opnieuw aan de lijn krijgt val ik bijna om van verbazing. Een redacteur van een locale krant vraagt mij of hij een stuk tekst in zijn krant aan mijn bedrijf mag wijden aangezien zij het onderwerp  coaching voor hun krant belangrijk vinden. Ongelofelijk. Hoe kan dat? Is het eenvoudig “toeval?”. Is dit het Universum in actie? Hoe het ook zij: ik sta versteld en ga er eens goed over nadenken. Nee, helaas, gratis is het niet, de volgende keer maak ik mijn wens nog wat specifieker.

Een tweede voorbeeld, diezelfde dag. Ik herinner me een filmpje dat ik via Facebook van een mij bekende Egyptenaar heb ontvangen en wil dat ter inspiratie doorsturen aan iemand anders. Ik zoek en zoek maar kan het niet meer vinden. Waar is dat filmpje gebleven? Het valt me op dat deze Egyptenaar eigenlijk talloze filmpjes op Facebook zet die ik nog nooit heb gezien. Ik open er een paar, maar wat ik zoek is er niet bij. Vervolgens zie ik een chat binnenkomen. Niet te geloven: de Egyptenaar die ik zoek wil chatten. De eerste keer dat ik op Facebook chat. Ik babbel wat met hem over het Tahrirplein en zijn nieuwe baan en vraag hem het filmpje nog een keer toe te sturen. Geregeld!

En ook hier: Is dit toeval? Valt het me toe? Hoe het ook zij: ik vermoed dat ik steeds meer van dit soort dingen ga zien. Het valt me op, het komt te vaak voor om af te doen met toevalligheden. Hebben wij het toeval niet gewoon verzonnen om al dit soort onbegrijpelijkheden mee te verklaren? Is het dan “Het Veld”, is het de wet van de synchroniciteit? Allemaal mogelijk, maar ik weet één ding zeker:  Àls het al toeval is weet ik in ieder geval: Toeval bestaat!