ONZEKER?

We kennen het allemaal, die inwendige twijfels en vragen: Doe ik het goed? Kan ik het wel? Hoor ik er wel bij? Stel ik geen domme vraag? Is het niet vele malen gemakkelijker je mond te houden en te doen of je onzichtbaar bent? Misschien. Maar het punt is (voor sommigen helaas) dat we niet onzichtbaar zijn. We zijn zichtbaar en daar gaat het om. Men ziet mij (ook mensen die slecht zien, ‘zien’ mij: ervaren en voelen mij) , wij zien jou en jij ziet hem of haar.

Of zie jij alleen hen, de groep, het geheel waar jij alleen tegenover staat? Mensen die solliciteren of een presentatie moeten geven zien geen zelfstandige individuen meer, die zien in hun podiumstress alleen de groep met al die starende ogen, zwijgend, afwachtend wat JIJ daar komt bieden. Ook de drempelvrees in de kroeg of het restaurant hoort in die categorie thuis. Als je naar binnen stapt lijkt het net alsof iedereen zich omdraait om te kijken wie daar binnenkomt. “Sorry, ik ben het maar” straal je uit, in plaats van:  “Jazeker! Hier sta ik en hier ben ik!”

Ga eens na wat dat verschil in inwendig gevoel doet met je uitstraling. In het eerste geval kijk je de anderen niet of zo kort mogelijk aan en ben je oogcontactvermijdend bezig, hopend dat men jou niet ziet als je niet naar hen kijkt. Waar komt dat ook alweer vaker voor? O ja, bij struisvogels! En daar moeten we altijd zo om lachen. Maar we kennen het allemaal. In het tweede geval kijk je frank en vrij iedereen recht aan, glimlach je misschien en sta

je open voor contact. En bedenk dan eens: wat doet het met jou als je naar een ander kijkt die op de eerste manier binnenkomt? Krijg je zin in en gesprekje? Zeg je er goedendag tegen of niet? En hoe is dat met nummer twee?

Mensen verschillen. De een is in staat op hoge poten naar de keuken te lopen in een restaurant als de bestelde maaltijd te laat komt, de ander wacht en wacht… en wacht en blijft lief lachen zelfs als hij totaal wordt vergeten en loopt dan het liefst zo onzichtbaar mogelijk het restaurant weer uit. Wat voor een type ben jij? Stap je naar je baas wanneer zijn leiderschapskwaliteiten je tegenvallen? Of ben je alleen assertief naar degene die onder je staat? En hoe doe je dat met je collega’s?

Onzekerheid is van iedereen en overal, maar sommigen hebben er meer last van dan anderen. Het kan voortkomen uit vroegere ervaringen: in het gezin opgroeien tussen dominante personen en merken dat als je je gedeisd houdt men je erg lief vindt en je positieve aandacht krijgt. Of te kampen hebben met een omgeving die erg hoge eisen aan je stelt waardoor je het gevoel kan krijgen het nooit goed genoeg te doen. Je zegt dan vaak tegen jezelf: anderen zijn beter, anderen zijn knapper, slimmer, sneller en doordat je je zo ook gedraagt volgt de nieuwe ervaring die dit bevestigt en de selffulfilling prophecy is compleet. Zie je wel!

Wat hieraan te doen? Want ja, het kan. Het is mogelijk om van aarzelend en onzeker zelfbewust en krachtig te worden. Je bewust worden van wie jij bent en wat jij te bieden hebt kan een langdurig proces zijn of zelfs een leven in beslag nemen, maar het kan ook een stuk sneller. Bijvoorbeeld door NLP oefeningen te doen waarbij je je bewust wordt van je eigen kracht of die van anderen in je opneemt. Of door EFT[1] oefeningen te doen door bepaalde meridianen bij jezelf aan te raken en de inwendige kracht die iedereen heeft meegekregen te activeren. En hoe sneller je het leert, deste meer ga je genieten van het resultaat en keert de selffulfilling prophecy om. Je gaat merken dat het werkt en voordat je het weet wordt het vanzelfsprekend en ga je een nieuwe presentatie of gesprek met je manager aan in de overtuiging: ook deze keer gaat het me lukken. En wedden dat het lukt?


[1] EFT: Emotional Freedom Techniques: het bekloppen van meridianen en meridianenknopen waardoor je kracht activeert.