SAMEN ZIJN

Samen zijn, waarom is dat fijner dan alleen zijn? Want samen zijn is ook niet altijd geweldig, toch? En alleen zijn ook niet altijd ellende. En is het dan een samen -met -z’n -tweeën zijn, of is samen met een groep ook samen? En als dat zo is, ben je dan in een trein met mensen ook samen? En alleen in je flat met overal om je heen mensen in andere flats? Ben je dan samen? Gaat het erom dat je in één ruimte samen bent? En ben je dan in de woestijn op 30 km afstand ook samen? Of in een bus met verder geen passagiers? Wonderlijk dat het zo lastig te definiëren is maar dat je wel verdomd goed weet wanneer je er last van hebt wanneer je NIET samen bent.

Bijvoorbeeld wandelend in een park alleen met overal mensen die met iemand samen wandelen, al is het een moeder met een kinderwagen, ook die is voor jouw gevoel dan samen. Of een café binnenkomen of een restaurant in je eentje, dat is pas alleen! Of alleen naar de film gaan of alleen naar de sauna. Alleen thuis eten kan ook weer behoorlijk alleen zijn, of alleen slapen of naar de buis kijken. Hoewel slapen alleen…. Is dat eigenlijk een probleem? Niemand die je wakker maakt omdat hij/zij naar de wc moet en geen angst hem/haar wakker te maken omdat je er zelf voor de zoveelste keer uit moet of omdat je gewoon zin hebt het vanavond eens lekker laat te maken. Alleen betekent ook geen gezeik, geen angst of schuldgevoel ergens over wat jij wilt. Waarom is samen dan toch leuker? Je hebt meer gedoe samen, zoveel is zeker. Laatst hoorde ik mezelf zeggen: Als je de vraag “Waar gaan WE heen?” moet beantwoorden, heb je opeens een relatie. Misschien is dat zo. Je bent dan wel samen, want je DOET iets samen. Ik vermoed dat het iets doen pas uitmaakt of je werkelijk samen bent. Hoewel… als de één voor de buis zit en de ander achter de pc, maar wel in één ruimte, ben je dan samen of niet? Waarschijnlijk wel, want tenslotte ben je in die ene ruimte. Wanneer de ander naar een andere kamer vertrekt ben je dan alleen? Of wanneer die ander een avondje sport of naar een vriendin is? Word je meer alleen als die ander er meerdere avonden niet is? En waarom heb je daar dan overdag minder last van en ’s avonds opeens wel? Is het dan toch uit het oog uit het hart? Ben je pas samen als die ander ook werkelijk in de buurt is of kan je ook samen zijn terwijl die ander ver weg is? En trouwens: ben je wel samen als je samen aan het ruziën bent? En is dat dan beter of slechter dan alleen? Ik vond het wel heerlijk alleen, als ik constateerde dat ik een jaar geen ruzie had gemaakt of had gehuild. Kennelijk doe je dat bij uitstek als je samen bent. In de meditatie is alleen ZIJN waar het om gaat. Je bestaat, punt uit. En ben je samen dan is het SAMEN zijn. Met duidelijk een andere nadruk.

Toch is optimaal samen zijn weer iets anders. Dan deel je werkelijk wat je bezighoudt en wordt je verlost van je eenzame pijn. Want alleen kan ook eenzaam worden als je je zielenroerselen niet kan delen. Het gaat dus waarschijnlijk om het delen, of dat er iemand gewoon IS, al is het ergens anders. Iemand die bij je hoort of die van je houdt. Samenzijn wordt dan een ander woord, het wordt één woord. En daarmee ook een ander begrip, een ding, iets waarmee rekening gehouden moet worden, iets wat verdriet kan veroorzaken als het er niet is of groot verlangen kan oproepen. En wat heerlijk is als het er weer is.

Samenzijn en toch alleen kunnen zijn, dat is de kunst.