VERLANGEN

Met het woord “verlangen” heb ik een haat – liefde verhouding. Waarom? Ik vind het een soft woord, een woord voor watjes. Verlangen vind ik vaag. Want wat moet je ermee en wat heb je eraan? Het roept ook een soort vèr verdriet op. Iets waar ik niet aan wil toegeven. Het heeft te maken met hoop en verwachting. Hoop ligt misschien nog verder weg dan verlangen, verwachting ligt dan weer dichterbij. Dichterbij wat? Bij het vermoedelijke verwezenlijken van dat verlangen, bij het moment waarop je denkt: heb ik het nu bereikt? Is dit het? En misschien gaat het ook wel om de angst datgene wat ik wil daadwerkelijk gerealiseerd te hebben. Want stel je voor: je verlangen wordt waar. Wat je wilt heb je. Misschien levert dat wel een soort onbeschrijfelijk geluk op waarvan ik niet weet of ik het wel aan kan. Een soort van : “Help, ik ben gelukkig!” ? Wat kan iets verlangen dan paradoxaal zijn. Liever in het verlangen blijven hangen dan genieten van wat er is, is dat zo?

 

Want als dat zo zou zijn, zou het meteen verklaren waarom zoveel mensen  al die verlangens maar op een laag pitje hebben gezet. Het lukt toch nooit om die ene geweldige man of vrouw te vinden, die schitterende reis te maken, te leren zingen, piano te spelen, of die baan te bemachtigen. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me ook dat verlangen dieper zit. Verlangen naar een kind is van een heel andere categorie dan verlangen naar een baan of een bijzondere reis. Verlangen ligt dicht bij de persoon, verlangen maakt kwetsbaar, verlangen duidt op een diepe wens, waarvan je aarzelt of je hem wel mag hebben en twijfelt of je hem wel verdient of het zelfs wel aan kunt die diepe wens gerealiseerd te zien. Naar iets of iemand verlangen is daarmee niet zomaar iets, het is ook weer anders dan de afwezigheid van dat iets of die persoon missen. Het gaat dieper, vandaar de kwetsbaarheid. Met toegeven dat je verlangt laat je iets teers zien van jezelf, het maakt je open, je laat het toe dat anderen van jouw verlangen weet hebben. Toegeven aan een verlangen is ook niet altijd even leuk, je er bewust van worden evenmin. Toch is verlangen een drijvende kracht waar een vorm van zelfrealisatie achter zit. Het verlangen te mogen zijn wie je bent, bijvoorbeeld de ouder die je in jezelf vermoedt, of de partner die je altijd hebt willen zijn, verlangen naar te mogen ontvangen en te delen of en fundamenteel soort vrijheid. Mooie dingen.

Wanneer je op die manier naar verlangen kijkt mag het er van mij zijn. Het voegt iets toe aan die wens, want het zegt iets over de eigenaar ervan. Daarmee vormt het bewustzijn van je eigen verlangen een enorme drijvende kracht. Je verlangt naar het hebben van een kind of het vrij zijn van je eeuwige zelftwijfel, want dan kan je zijn zoals je denkt dat je bedoeld bent en geven wat je te bieden hebt. Dat deel van jezelf de ruimte geven wat daarop zit te wachten. In dat verlangen zit het doel al besloten.

Kortom: ga maar eens uitgebreid zitten verlangen naar alles wat je zou willen en laat de kwetsbaarheid eens helemaal toe. Moet kunnen zolang je niet alles met de wereld hoef te delen. En vraag je dan eens af waarom je nu juist DAT verlangt. En kijk dan eens of je het lef hebt om dat te gaan realiseren, al maak je er een vijfjarenplan van. Tegen die tijd ben je misschien sterk genoeg om de werkelijkheid te kunnen dragen… of eerder??