ZELFACCEPTATIE

Een dieper besef van geven en ontvangen heeft te maken met zelfacceptatie.

Als je niet beseft dat je iets te geven hebt, kan je ook niet ontvangen dat anderen daar blij mee kunnen zijn. Bijvoorbeeld wanneer je altijd je vrienden laat praten en niet snel je eigen visie of probleem op tafel legt. Daarmee creëer je een afstand die je waarschijnlijk totaal niet bedoelde. Je intentie was misschien om geen aandacht vragen voor jouw ding (er niemand mee lastig vallen heet dat dan) en alleen aandacht geven aan die ander. Bescheidenheid? Of twijfel?

Maar werkt het wel zo? Als je eens wel je eigen vraag te berde brengt geef je veel meer dan je denkt. Je geeft vertrouwen, openheid en het gesprek gaat stromen en er is contact. Zelfacceptatie betekent ook dat je jezelf serieus neemt. Bijvoorbeeld door grenzen te stellen en niet te zonder meer te doen wat een ander van je wil. Daarmee geef je veel meer dan er maar in mee te gaan en er onderhuids de pest in te hebben. Je geeft duidelijkheid. En daar is lef voor nodig. Dat geven ook nee zeggen kan betekenen gaat er bij veel mensen maar moeilijk in. En natuurlijk: om een nee te krijgen en te beseffen dat het een vorm van geven is nog veel minder!

 

Jezelf accepteren is ook je niet steeds voor jezelf te hoeven verontschuldigen als er dingen mis gaan. Sommigen presteren het zelfs om de ander hierdoor een schuldgevoel te bezorgen! Voorbeelden genoeg: te laat komen op een afspraak omdat je in de file staat, een feestje afzeggen omdat je ziek bent. Je kan er niets aan doen, klaar. Arrogantie kan een vorm van doorgeschoten zelfacceptatie zijn, maar vaak ook is dit soort arrogant gedrag bedoeld om onzekerheid te verdoezelen.

Zelfacceptatie is naar jezelf kijken in de spiegel, een mens te zien met alles erop en eraan en alle (onzichtbare) gebreken en daarvan kunnen houden. Zoals misschien je ouders deden. Jezelf zien als niks beter of slechter dan een ander, beseffen dat je zo je fouten en eigenaardigheden hebt en die te nemen. Je mag er zijn met fouten en al. Het is ook het schrijven van een blog, wetend dat die onvolledig en misschien wel hier en daar twijfelachtig is en die toch aan de wereld prijs te geven. Het is het geven van een mening, het in je blootje durven zijn met je geliefde, in de sauna of waar dan ook. Het is fouten durven maken, je liefde aan iemand durven bekennen, terwijl je niet zeker bent van de liefde van die ander voor jou en zonder iets terug te vragen.

Zelfacceptatie is eng, er is lef voor nodig. Het is ook onder ogen zien dat je wel degelijk iets te bieden hebt aan mensen, aan deze wereld. Het is ook onderzoeken, zien en zijn wie je bent met alle angst die daarbij hoort en zonder door te schieten in narcisme. Het is die leuke man of vrouw uitnodigen, terwijl je bang bent voor een afwijzing. Je gevoel van niet interessant, niet goed genoeg, niet leuk, mooi, aardig of slim of rijk genoeg voorbij te zijn. En de eventuele afwijzing te nemen, zonder onderuit te gaan, of je te verliezen in zelfverwijt of angst voor toekomstige teleurstellingen.

Door jezelf te accepteren geef je heel veel aan een ander. Doordat je er mag zijn van jezelf mag die ander er zijn en die ander voelt dat. Het maakt het contact vrij van allerlei onderliggende twijfel of stress. Dat is pas geven!